Zaszufladkowanie jako autorka jednego hitu (“Na kolana”) jest dla Cerekwickiej bardzo krzywdzące. Owszem, ogromna większość fanów polskiej sceny muzyki popularnej kojarzy ją przede wszystkim z tą piosenką, ale przecież wyraźnie widać, że odejście od popowej stylistyki wyraźnie artystce służy. I im bardziej Cerekwicka odchodzi od słodkich popowych pioseneczek, tym robi się ciekawiej. Nikt przecież nie zaprzeczy, że piosenkarka głos ma nieprzeciętny.

“Pod skórą” to płyta zniuansowana, delikatna, ale z wyraźnie zaznaczonym charakterem wokalistki. Cerekwicka używa tutaj swojego głosu z kunsztem prawdziwej gwiazdy, a w pewnych momentach, gdy wchodzi na wyższe tony, budzi wtedy nieukrywany zachwyt.

Powoli rozkręcające się „Zadatki” to ciekawa kompozycja. Tutaj piosenkarka zachwyca świetnym wokalem, do którego dodała (niczym w dobrej kompozycji zapachowej) nuty soulu. W utworze „Na próżno” dominuje Fender Rhodes (dla niezorientowanych – to instrument klawiszowy). Niby to szczegół, ale właśnie ten instrument przywołuje na myśl Norę Jones. Wyraźnie widać, że Cerekwicka inspiruje się tutaj amerykańską gwiazdą. Ten artystyczny podziw na Jones jeszcze mocniej widać w „Gdzie kończy się noc”. Za pomocą tej piosenki możemy odbyć podróż za Wielką Wodę i wylądować na terytorium klasyki soulu nie ruszając się z fotela. Piękne, nieprawdaż? Z kolei w „W pogoni za szczęściem” to vintage’owy w brzmieniu retro-pop, bardzo obecnie popularny i przez to kuszący dla wielu artystów. Najważniejsze, że utwór brzmi świetnie.

Żeby nie było tak słodko, trzeba podkreślić, że miejscami warstwa liryczna albumu mocno skrzypi. Nie oznacza to, że natkniemy się na jakieś lukrowane, pseudomądrości rodem z profilów nastolatek z Instagrama czy Tik-Toka. Niemniej jednak frazy typu „Ty tak smakujesz, że łyżkami chce cię jeść” z utworu o wdzięcznym tytule “Lody” nie smakują zbyt dobrze. Nawet jeśli serwuje je gwiazda formatu Kasi Cerekwickiej.

Podsumowując – najnowszy album Kasi Cerekwickiej to solidna dawna dobrej i soczystej muzyki. Warto posłuchać, jak gwiazda operuje swoim głosem, dając wiele radości słuchającym. 

Album ukazał się nakładem Wydawnictwa Agora.

Artykuł Artystka imponuje. Kasia Cerekwicka – Pod skórą [RECENZJA] pochodzi z serwisu POLEMIKI.pl.

Ten album to prawdziwy gwiazdozbiór i chyba jedna z najciekawszych (obok niedawnej płyty Meli Koteluk z muzyczną interpretacją wierszy Krzysztofa Kamila Baczyńskiego) muzycznych produkcji ostatnich lat. Wymienienie wszystkich, którzy przyczynili się do powstania tej płyty to skomplikowane zadanie, ale spróbujmy.

Najważniejszy jest oczywiście Fryderyk Chopin. To jego kompozycje znajdują się na krążku i to jego twórczość (choć w unowocześnionej i artystycznie zinterpretowanej formie) będziemy poznawać. Dalej mamy teksty. Tutaj autorów jest kilku, ale wszyscy to prawdziwa pierwsza liga polskiego przemysłu muzycznego. Teksty, które znajdziemy na płycie są autorstwa Meli Koteluk, Kayah, Gaby Kulki, Natalii Grosiak oraz Bovskiej. Artyści Symfonii Varsovii odpowiadają tutaj za warstwę muzyczną. Z kolei kompozycje uwspółcześnili Adam Sztaba, Krzysztof Herdzina, Nikola Kołodziejczyk, Paweł Tomaszewski oraz Jan Smoczyński. Jakby tego było mało na płycie gra na fortepianie Janusz Olejniczak, który jest autorem partii fortepianowych do filmów „Chopin. Pragnienie miłości” oraz „Pianista”. Sam album powstał w celu uczczenia 210. rocznicy urodzin Chopina. 

Mylą się ci, którzy spodziewają się na “Czułych strunach” smutnego, nostalgicznego grania (choć Chopin stworzył mnóstwo utworów, o których nie można powiedzieć, że są smutne). Pełno tutaj jazzowych odniesień, inspiracji, tropów.

„Pod powieką [Etiuda As-Dur]” błyskawicznie urzeka swoją bajkowością, a tytułowe „Czułe struny [Polonez As-Dur]” to istny majstersztyk. „Oda do serca [Mazurek a-moll]” przywodzi na myśl klasyczne jazzowe kawałki, żywcem wyjęte z historii amerykańskich big-bandów. Podobnie rzecz ma się w „Zezowatym szczęściu [Mazurek F-dur]”.

Wszystko to nie udałoby się jednak, gdyby nie kunszt Natalii Kukulskiej. Precyzyjny wokal, wspaniałe soulowe solowe partie, krystalicznie czysty głos. Bez wątpienia wokalistka jest jednym z najjaśniejszych punktów w konstelacji gwiazd, które znalazły się w tym albumie.

Nie inaczej jest w warstwie litycznej. Głębokie i uroczyste teksty, pozbawione jednak patosu, wpadają w pamięć i świetnie komponują się z dźwiękami płynącymi spod instrumentów muzyków Symfonii Varsovii. 

Wszystko to tworzy album niezwykły, nowy, świeży. Zachwyci zarówno koneserów Chopina (dlaczegóżby od czasu do czasu nie spróbować czegoś nowego czy wręcz czegoś, co dobrze znamy, ale podane w nowy, zaskakujący sposób?), jak i zupełnych debiutantów na polu muzyki klasycznej. Tę płytę po prostu trzeba przesłuchać, od początku do samego końca. Zachwyca.

Album ukazał się nakładem Wydawnictwa Agora.

Artykuł Chopin dla wszystkich. Natalia Kukulska – Czułe struny [RECENZJA] pochodzi z serwisu POLEMIKI.pl.

“Dirty sun” to drugi solowy album 40-letniego muzyka. Po albumie „SMACK” z 2018 roku przyszedł czas na “Dirty sun”. Warto od razu nadmienić, że „SMACK” zyskał uznanie krytyków, a Cichy otrzymał za niego Fryderyka. Całkiem przyjemny debiut, nieprawdaż? 

Na nowym albumie Cichy podąża swoją muzyczną drogą. Krytycy docenili zręczność, z jaką muzyk łączy na płycie gatunki. Wszystko jednak opiera się na solidnym bluesowo – rockowym fundamencie. Cichy nie jest jednak, jak na rockmena przystało, samotnikiem. Zaprosił zatem do współpracy, może nie liczną, ale znamienitą grupę artystów. Sosnowski, Mrozu, Kasai i Rahim dzielnie wspierają sprawcę tego całego muzycznego zamieszania.

“Dirty sun”  to płyta chropowata w swoim brzmieniu, ale jest to doświadczenie przyjemne. Z pewnością nie odprężymy się przy niej wieczorem po ciężkim dniu w pracy, raczej będziemy chcieli energicznie poruszać się po pokoju. Podkreślmy – nie ma tutaj wybuchu energii, który wyrzuci nas za drzwi i każe krążyć wieczorem po mieście szukając mocnych wrażeń. Ta muzyka zmusza do działania, ale bardziej kreatywnego. W połączeniu ze świetnymi tekstami będzie dobrym przyczynkiem do gorących i długich dyskusji. Temat można wybrać dowolny.

Jest tutaj sporo elektroniki, ale nie burzy ona gitarowych gmachów, pieczołowicie wznoszonych przez Cichego. Ciekawym utworem jest „Android”, na którym słyszymy… rapującego po angielsku autora płyty. Jest to jednak wyjątek od reguły, a regułą jest solidne gitarowe granie. W ogóle materiał zebrany na “Dirty sun” poznajemy i po angielsku i po polsku. W „Urwanej melodii” Cichy śpiewa wspólnie z Kasai, miękko wkomponowując się w melancholijne muzyczne tło. W “Rebieliancie” Cichy występuje z Rahimem. Co robi rockman z raperem. Warto sprawdzić, ja mogę powiedzieć, że robią to dobrze. Reszta utworów jest równie smakowita. Zaświadczam.

Robert, nomen omen, Cichy wcale taki cichy nie jest. I bardzo dobrze. Album “Dirty sun” ukazał się nakładem Wydawnictwa Agora.

Tracklista:
1. Seize The Day
2. Android
3. Jedna Noc Feat. Mrozu
4. Piach I Wiatr
5. Let Us Sing
6. Urwana Melodia Feat. Kasai
7. Siedem
8. Posłuchaj Feat. Sosnowski
9. Dirty Sun
10. Rebeliant Feat. Rahim
11. Manitu

Artykuł Nie taki cichy. Robert Cichy – Dirty Sun [RECENZJA] pochodzi z serwisu POLEMIKI.pl.

Clock Machine powstał pod koniec 2009 roku. Jego członkowie grają tradycyjnego rocka z elementami funku. Zespół zdobył główną nagrodę na festiwalu FAMA 2011, Konkursie Zespołów Rockowych w Wadowicach oraz juwenaliowym przeglądzie kapel studenckich w 2011 roku. Clock Machine zostali również laureatem Eliminacji do Przystanku Woodstock oraz Empik Make More Music. Wokalistą zespołu jest znany z Męskiego Grania Igor Walaszek.

Nowe, winylowe wydanie zapada w pamięć nie tylko ze względu na świetny muzyczny materiał, ale także z powodu kolorów. Tak mili Państwo – płyta winylowa nie musi być czarna. Tym razem przybrały one barwy. Jak to możliwe?

LP “Prognoz” został wydany na dwóch płytach. Każda z nich jest innego koloru. Chłodne indygo oraz ostry pomarańcz krążków wyglądają świetnie i sprawiają, że przed położeniem ich na gramofon po prostu trzeba je przez kilka chwil popodziwiać. Potem, ukontentowani, z czystym sumieniem możemy zająć się słuchaniem.

Muzyka to spokojne, zawstydzające swoim nastrojem misterium dźwięków. Mówiąc krócej – piosenki na “Prognozach” są zmysłowe. Stworzone zupełnie po to, aby wieczorem, może podczas jesiennej burzy, kiedy za oknem szaleje wiatr, usiąść w fotelu i poczuć przytulność własnego domu. Po to właśnie jest tak muzyka – daje możliwość poczucie się dobrze.  Może o to w zasadzie chodzi w muzyce?

Edycja winylowa ukazała się nakładem Wydawnictwa Agora.

Tracklista:

Lista utworów:

LP1
STRONA A:
1. Prognozy
2. Kiedy śnisz
3. Podniosę się

STRONA B:
4. Noc
5. Lustro Feat. Ten Typ Mes
6. Z Tobą lżej
7. Prognozy Feat. Jarecki

LP2
STRONA C:
8. Only Water
9. So Slow
10. The Same Old Way

STRONA D:
11. Igo’s Flow
12. Sense of Space
13. Double the Time

Artykuł Powrót na winylu. Clock Machine – Prognozy LP [RECENZJA] pochodzi z serwisu POLEMIKI.pl.

Artystka rozpoczęła świętowanie jubileuszu na festiwalu w Jarocinie w 2019 roku. To tutaj, w 1989 roku Renata z zespołem Ya Hozna podbiła serca widzów. Rok później rozpoczęła się solowa kariera, która trwa już 30 lat. Rok 2020 nie mógł się zatem obyć bez jubileuszowego albumu.

“Renata Przemyk i mężczyźni” to płyta zawierająca najbardziej znane i najciekawsze piosenki Przemyk, nagrane w nowej aranżacji i w duetach z mężczyznami. Te 13 utworów pozwala odkryć artystkę na nowo, a jednocześnie – móc podążyć śladami jej piosenkarskiej kariery.

Na płycie jako się rzekło, znajdziemy 13 utworów. To zestaw spokojnych podróży przez czas, gdzie naszymi przewodnikami jest oczywiście Renata Przemyk i jej kompani. Krystalicznie czysty głos wokalistki spotyka się z różnorodnymi głosami męskimi. W świecie Przemyk panuje spokój, liryczny nastrój i zaduma. Wszystko to niepozbawione jednak nutki optymizmu. Dobrze obcować z tą płytą. Podejrzewam, że artyści, którzy ją stworzyli mogą powiedzieć podobnie: dobrze było być przy powstawaniu tego materiału. W końcu na tej płycie wszystko gra tak jak powinno. 

Duety z Przemyk stworzyli: Adam Nowak, Artur Andrus, Buslav, Czesław Mozil, Damian Ukeje, Vienio, Grzegorz Turnau, Igor Herbut, John Porter, Leski, Marek Dyjak, Skubas, oraz Wojciech Waglewski. Wydawcą płyty jest Agora Muzyka, a producentem muzycznym – Tomek „Harry“ Waldowski.

Tracklista albumu:

1. Zero feat. Damian Ukeje
2. Kłamiesz feat. Vienio
3. Jakby nie miało być feat. Skubas
4. Babę zesłał Bóg feat. Marek Dyjak
5. Makijaż twarzy feat. Czesław Mozil
6. Nie mam żalu feat. Artur Andrus
7. Odjazd feat. Adam Nowak
8. Come Wake Me [Niech mnie ktoś obudzi] feat. John Porter
9. Bo jeśli tak ma być feat. Leski
10. Zazdrośni [Zazdrosna] feat. Grzegorz Turnau
11. 7:05 feat. Wojciech Waglewski
12. Kochana feat. Igor Herbut
13. Ten taniec feat. Buslav

Artykuł Tak trzeba świętować. Renata Przemyk – Renata Przemyk i mężczyźni [RECENZJA] pochodzi z serwisu POLEMIKI.pl.